Son zamanlarda aklimin almadigi ve sok icinde izledigim bir sey var.
Benimde gicik oldugum, nefret ettigim, dalga gectigim, elestirdigim ünlüler veya bloggerlar var. Hatta bazilarini o kadar simarik, görgüsüz ve (biraz agir olacak ama) ucuz buluyorum ki ne siz sorun ne ben soyleyeyim. Evet dogru...Herkesi sevmek zorunda degilim!
Sadece kendi capimda degerlendirdigim, gulup gectigim bazen 'yok artik' dedigim bu kisilerin hicbirinin fotografinin veya videosunun altina hakaret veya kiskanclik iceren onur kirici, rencide edici yorumlar yazmiyorum. Paylasilan guzel bir manzara resminin altina 'Benimde seninki gibi antrenör bir babam olsa, o manzarali evde yasardim' gibi igrenc yorumlar birakmiyorum.
Hayatta ogrendigim en guzel sey olmayanlara uzulmek yerine elimde olanlarla mutlu olmayi, sukrederek yasamakti. Kabul ediyorum, olgun degildim, tecrubesizdim ve bazen gereksiz hirs yaptim. Elimdekilerle mutlu olamadim ama ne gencligimde ne de simdi, bir baskasinin sahip oldugu seylerden dolayi ona hakaret etmedim. Hele hele, sirf bende yok diye maddeye sahip olan kisiye 'baba parasiyla mi bla bla bla...' diye camur atip metaya tapmadim.
Bu bir psikolojik rahatsizlik mi bilmiyorum.
Bu yaziyi yazmak istedim cunku kiskanc yorumlar birakan insanlar bence cok onemli bir seyi bilmiyorlar.
Aslinda bu dunyada hicbirseye sahip degiliz.
Birkac hafta once kidemli bir is arkadasimiz saglik sorunlari yuzunden bazi el parmaklarini kaybetti. Zaman zaman onun basina gelenler bana gelseydi diye dusundugumde, sahip oldugumu sandigim maddi seyleri gectim ve aslinda vucudumun bile bana ait olmadiginin farkina vardim. Sahip oldugumuzu sandiklarimiz ve hatta bazen hakkimiz oldugunu dusundugumuz seyleri kazanmak ve kaybetmek o kadar kolay ki...
Hayat gercekten kisa...Haset sizin ruhunuzu, gucunuzu emer. Zamani kiskanclikla, ona buna laf atmakla gecirmek yerine insan ozune donup kendini dinlemeli. Biraz arinip, ruhunu temizlemeli...
Görsel
